Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

SWEET NOVEMBER


Μια μουντή μέρα του Νοέμβρη όλα γύρω μας μοιάζουν απαίσια! Οι άνθρωποι έχουν γίνει κατσούφηδες και νευρικοί (λογικό με όσα συμβαίνουν κάθε μέρα γύρω μας!). Ένας ηλικιωμένος μαλώνει με μια κυρία στο λεωφορείο και τραβάνε την προσοχή όλων…εγώ συνεχίζω να φορώ τα ακουστικά μου ακούγοντας καταθλιπτικά κομμάτια που ταιριάζουν με τον ουρανό και την κυρία που μαλώνει με τον ηλικιωμένο. Τα αυτοκίνητα κορνάρουν μπλοκαρισμένα στους δρόμους, το καυσαέριο κολλάει πάνω μου και αναγκάζομαι να κάνω 15 ντουζ την ημέρα με αποτέλεσμα να ξεβάφει και το χρώμα της βαφής που διαρκεί μόνο για 28 λουσίματα! Η χώρα κοντεύει να μείνει χωρίς πρωθυπουργό, εγώ δεν ξέρω αν θα λέγομαι ελληνίδα αύριο ή ακόμα χειρότερα αν θα πρέπει να ξαναθυμηθώ την δραχμή (όχι θεούλη μου ξανά το ίδιο μαρτύριο…καλά το συνηθίσαμε το Ευρώ)! Στη σχολή παρακολουθώ παθητικά τον καθηγητή που γεμάτος πάθος προσπαθεί να μας αναλύσει τις αθεϊστικές θεωρίες του Λουκρίτιου και του Επίκουρου  όμως σχεδόν δεν τον ακούω γιατί ταξιδεύω νοερά κάπου αλλού. Κουνώντας καταφατικά το κεφάλι μου, συμφωνώ με όσα δεν ακούω. Στο σπίτι κάνω ασταμάτητο ζάπινγκ αφού η τηλεόραση εκτός από τούρκικα, ειδήσεις και  επαναλήψεις έχει χάσει την αίγλη της κι εγώ το ενδιαφέρον μου! Στο γραφείο βαριέμαι θανάσιμα σε σημείο να πηδάω από την χαρά μου κάθε φορά που βρίσκω την ατζέντα μου γεμάτη υποχρεώσεις και το γραφείο μου φουλ από χαρτιά!


Quelle catastrophe!


Σήμερα όμως ανάμεσα σε όλα αυτά τα τραγικά που συμβαίνουν είδα κι ένα  μαγικό κόσμο! Μικρές πινελιές που σε ταξιδεύουν για λίγο μακριά από τα προβλήματα, μακριά από την κατάντια και τη μιζέρια! Το φθινόπωρο, μ΄ αρέσει να ντύνομαι σαν το κρεμμύδι και να περπατάω μέσα  στο κρύο κρυμμένη πίσω από το κασκόλ μου! Η Θεσσαλονίκη είναι πιο όμορφη αυτή την εποχή κι ας μου προκαλεί μια γλυκιά μελαγχολία! Στους δρόμους ακούς τους ζητιάνους με τα ακορντεόν που σε ταξιδεύουν στο Πύργο του Άιφελ και στη πλατεία Ναυαρίνου τα πρωινά ένας άγγλος με την κιθάρα του θυμίζει κάτι από Λονδίνο. Την προηγούμενη εβδομάδα μια κοπέλα με την παρέα της του φώναξε «I love your voicekeep singing for me». Εγώ πιο άτολμη απλά τους προσπερνάω, κοντοστέκομαι λίγα δευτερόλεπτα να τους ακούσω και μετά χαμογελάω και συνεχίζω να περπατάω! Με τα ακουστικά πάντα στα αυτιά και έχοντας περάσει ήδη 3-4 στάσεις λεωφορείων που με βολεύουν σταματώ σε μια απίστευτη βιτρίνα που βγάζει ένα ακόμα πιο απίστευτο άρωμα! Κολλάω σχεδόν το πρόσωπο μου στο τζάμι και εύχομαι να ήμουν από τη μέσα πλευρά και να καταβροχθίσω όλα τα σοκολατένια τσουρεκάκια, και αυτά με τη γέμιση κάστανο και τα άλλα με το πορτοκαλί γλάσο και τις πλαστικές τούρτες! Αφού ξεκολλήσω από το σχεδόν διαβολικό μαγαζί παίρνω τη συγκοινωνία για το σπίτι! Και ξέρετε τι ανακαλύπτω; Πως κοντά στο μουντό γκρι του ουρανού αναδεικνύεται το χρυσοκαφέ των φύλλων που πέφτουν αργά από τα λίγα δέντρα που υπάρχουν στην πόλη και δίνουν λίγο χρώμα σε όλη αυτή τη γκρίνια και την κατσουφιά και τη μαυρίλα!


Τώρα θα μου πείτε σιγά την ανακάλυψη! Και θα απαντήσω πως κάθε τι άσχημο έχει και μια όμορφη πλευρά κι ανάμεσα σε όλη αυτή την ασχήμια αυτή ή όμορφη πλευρά μας κάνει να χαμογελάμε ακόμα σε ένα κόσμο που ζητάει πολλά και δίνει λιγότερα!


ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΗΜΕΡΑ!!!!


ΕΥΑ ΠΑΠΟΥΤΣΗ

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

VLEPING THERAPY


Έχεις ξυπνήσει από τα άγρια χαράματα και κουτουλάς από τη νύστα. Περπατάς στο δρόμο σχεδόν μηχανικά χωρίς καμία αίσθηση του τι συμβαίνει γύρω σου! Πρέπει να αποδεχτείς το γεγονός ότι το πρωινό ξύπνημα δεν είναι το forte σου αλλά δυστυχώς πρέπει να το συνηθίσεις μέχρι να πάρεις σύνταξη(αν πάρεις ποτέ). Ακολουθείς τη μυρωδιά του καφέ σαν υπνωτισμένη και φτάνεις στο πιο κοντινό μπαρ για να πάρεις τη «δόση» σου  και να επανέρθουν τα βλέφαρα στη ορθάνοιχτη θέση. Μετά την πρώτη γουλιά αρχίζεις να συνειδητοποιείς τι γίνεται γύρω σου, μετά τη δεύτερη διακρίνεις και τον πολύ ενδιαφέροντα σερβιτόρο, μετά την Τρίτη γουλιά προσπαθείς απλά να τον παραβλέψεις. Σκύβεις το κεφάλι, χαμηλώνεις το βλέμμα, κοιτάς έξω από το παράθυρο αλλά όχι τον σερβιτόρο. Έπειτα το βλέμμα πέφτει τυχαία πάνω του κι εσύ δεν μπορείς να κρύψεις τις αστραπές από τα μάτια σου! Ποιο είναι το πρόβλημα? Είσαι in a relationship… Φεύγεις από το μπαρ, καφέ ή οτιδήποτε τελοσπάντων είναι αυτό που βρίσκεσαι, στέλνεις μια γλυκιά και ενοχική καλημέρα στο αγόρι σου και ξεχνάς μια για πάντα το σερβιτόρο αλλά και το καφέ…το οποίο βέβαια προτείνεις σε όλες τις αδέσμευτες φίλες σου!

           Δεν είσαι “ελεύθερη” ε και? Το ότι είσαι σε μια σχέση δεν καταργεί βέβαια, την αίσθηση της όρασης! Κοιτάζοντας γύρω σου θα παρατηρήσεις ότι κυκλοφορούν «πάμπολλοι» όμορφοι άνθρωποι και θέλοντας ή μη το μάτι σου θα πέσει εντελώς αυθόρμητα πάνω τους. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στους άνδρες που είναι όντα που λειτουργούν κυρίως οπτικά αλλά και με τις γυναίκες. Είπαμε  ματάκια είναι αυτά και βλέπουν.

Οι άνδρες θεωρούν  το να κοιτάξουν μια όμορφη κοπέλα ως κάτι το τελείως φυσιολογικό, ασχέτως αν βρίσκονται σε σχέση . Και για να λέμε την αλήθεια δεν έχουν και άδικο αρκεί να μην ξεπεράσουν τα όρια. Όσο ακολουθούν τον κανόνα «Μην αγγίζετε» δεν υπάρχει κανένας λόγος υστερίας(stay cool κορίτσια!) Άσε που συνήθως θα σου το πει κιόλας, χωρίς καμία ντροπή ή ενοχή, γιατί ότι και να είδε γύρω του δεν κράτησε το βλέμμα του περισσότερο από 10 δεύτερα ενώ εσένα μπορεί να σε χαζεύει ώρες ατελείωτες. (ο χρόνος είναι σχετικός, φυσικά, και πάντα στην υπερβολή του, βοηθάει ώστε να μειωθούν οι εντάσεις του καβγά που έπεται της αποκάλυψης).

Οι γυναίκες πάλι λειτουργούν πιο ενοχικά σε μια τέτοια κατάσταση. Ακόμα και αν πρόκειται για μια απλή ματιά σε έναν τυχαίο μεν αλλά αξιοπρόσεκτο περαστικό. Δεν πρόκειται να αποκαλύψει ποτέ στο αγόρι της ότι είδε ένα φοβερό κομμάτι στο δρόμο δίπλα στη στάση του λεωφορείου ή στο καφέ μετά τη δουλειά! Εκτός αυτού πως θα απαγορέψουν κάτι που και οι ίδιες κάνουν και το παραδέχονται ε? οπότε προτιμούν να σιωπούν, να κρατούν το μικρό ένοχο μυστικό για τον εαυτό τους και να μπορούν και vleping therapy να κάνουν, έτσι για να πιστέψουν ότι τελικά δεν είναι τόσο προσκολλημένες στο αγόρι τους, αλλά ταυτόχρονα και μούτρα να κρατήσουν στο κατακαημένο που τόλμησε να στρέψει το βλέμμα του στη κοπέλια απέναντι με τα πλούσια προσόντα.

Άλλωστε αυτό που λέμε «έρωτας με την πρώτη ματιά» είναι απλά ένας μύθος, μια έκφραση για να ξεκινήσεις την ιστορία σας με ενδιαφέροντα τρόπο όταν οι  λοιποί γύρω σου ρωτάνε «και πως γνωριστήκατε;». Σπάνια συμβαίνει να πέσει το βλέμμα του ενός πάνω στον άλλο την ίδια ακριβώς  πρώτη στιγμή. Ο έρωτας έρχεται μετά το πρώτο… δεύτερο…τρίτο ραντεβού … η εμπιστοσύνη δε,  πολύ πιο μετά…

ΕΥΑ ΠΑΠΟΥΤΣΗ