Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ Ν’ ΑΚΟΥΣ…

Εύκολα χάνεις το παιχνίδι όταν ξεχνάς τους κανόνες. Συχνά παίζουμε αυθόρμητα γιατί οι θεωρίες είναι βαρετές. Αν χάσουμε μπορεί να νευριάζουμε στην αρχή γιατί δεν μας αρέσει η αποτυχία, αλλά σύντομα το ξεπερνάμε γιατί πάντα ακολουθούν κι άλλες παρτίδες. Αυτή είναι μια αισιόδοξη θεωρία με την οποία συνήθως παρηγορούμε τις δακρύβρεχτες βραδιές μαζί με ένα ποτηράκι κρασί (ή ουίσκι για τους γερούς πότες) και καψουροτράγουδα (όλοι έχουμε ένα CD με δαύτα για τις δύσκολες ώρες).

Μια άλλη γυναικεία θεωρία λέει: Οι άνδρες είναι σαν το shopping. Υπάρχουν άπειρα μαγαζιά για να ψωνίσεις και άπειρα ρούχα για να αγοράσεις. Η βιτρίνα είναι πάντα ένας τρόπος να ερωτευτείς ένα ρούχο αλλά αν δεν το δοκιμάσεις δεν θα μάθεις ποτέ αν σου ταιριάζει πραγματικά. Έτσι και οι άνδρες. Με μια πρώτη ματιά μπορεί να φαίνονται τέλειοι αλλά καλύτερα πριν ξοδέψεις το μηνιάτικο σου, να κάνεις μια δοκιμή.

Από την άλλη οι άνδρες θα υποστήριζαν κάτι τέτοιο:

Οι γυναίκες είναι όπως το ποδόσφαιρο. Προτιμούν να παίζουν στο δικό τους γήπεδο για να νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια. Πρέπει να παίξεις έξυπνα μαζί τους και για να κερδίσεις πρέπει να είσαι άξιος παίχτης. Για να βάλεις γκολ πρέπει να αποφύγεις τα φάουλ, διαφορετικά η κόκκινη κάρτα είναι αναπόφευκτη…και ένας καλός παίχτης δεν ανέχεται να παρακολουθεί από τον πάγκο.

Η δική μου θεωρία είναι ότι απλά δεν υπάρχουν θεωρίες. Γιατί κάθε θεωρία μου τελικά γκρεμίστηκε στην πορεία Και ακόμα κι αν ξέρω ότι δεν θα σταματώ να βγάζω θεωρίες μόνο και μόνο για να τις γκρεμίζω, υπάρχει μια θεωρία που δεν θα ανατραπεί ποτέ…
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΤΕΛΙΚΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΞΙΖΕΙ!

ΕΥΑ ΠΑΠΟΥΤΣΗ

Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

ΧΑΠΙ VALENTINE’S DAY

H μέρα πλησιάζει και όλοι τρέχουν να προλάβουν. Οι βιτρίνες έχουν γεμίσει μπαλόνια, καρδούλες, σέξι εσώρουχα, οι εκπομπές δεν έχουν άλλο θέμα παρά προτάσεις για δώρα και εξόδους. Δεν είναι γρίφος απλά πλησιάζει η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου δήθεν αγίου και προστάτη του έρωτα όχι όμως της τσέπης απ’ ότι φαίνεται.
Ποτέ μου δεν κατάλαβα αυτή τη γιορτή. Από πότε ο έρωτας γιορτάζεται μία φορά το χρόνο και γιατί θα πρέπει να τον τυλίξουμε σε μια συσκευασία με πολλά ροζ και κόκκινα κορδελάκια;
Δεν θα μείνω στο κλισέ «της εμπορικής γιορτής». Βεβαίως οι ερωτευμένοι αξίζουν μία μέρα, όπως και οι παράνομοι εραστές που καθιέρωσαν την προηγουμένη του Βαλεντίνου, όπως πληροφορήθηκα από έγκυρη πρωινή εκπομπή. Κρίμα είναι και αυτοί, τόσο καιρό στα αυτοκίνητα και τα φτηνιάρικα ξενοδοχεία δεν αξίζουν οι κατατρεγμένοι μια επίσημη γιορτή; Λοιπόν, όπως έλεγα δεν θα επικεντρωθώ στο γνωστό αυτό κλισέ αλλά στις επιπτώσεις αυτής της μέρας στις σχέσεις.

Α) ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΜΠΕΡΔΕΥΤΗΚΑ
Με το που μυρίζουμε Φλεβάρη δύο απορίες έχουμε 1) τι θα ντυθούμε φέτος στο καρναβάλι; Και 2) τι δώρο αγοράζεις πάλι; Να μείνεις κλασσικός και πάντα ρομαντικός αγοράζοντας λουλούδια και σοκολατάκια; Να γίνεις πιο τολμηρός αγοράζοντας προκλητικά εσώρουχα εξασφαλίζοντας έτσι ένα υπέροχο βράδυ και για τους δύο; Να γίνεις πιο τρυφερός με ένα χνουδωτό στο σχήμα καρδιάς (αν είσαι κάτω των 15 κάντο αλλιώς διάλεξε κάτι από τα παραπάνω ή τα παρακάτω), να γίνεις πιο σοβαρός με μία πρόταση γάμου (έλα μην τρομάζετε, μια ιδέα έριξα); ή μήπως να ρίξετε ένα χωρισμό έτσι για αλλαγή και πρωτοτυπία (εξακολουθεί να είναι απλώς μια ιδέα); Όλα αυτά μας οδηγούν σε πολύ σκέψη και άσκοπο χρόνο! Ο Έρωτας δεν θέλει σκέψη είναι αυθόρμητος. Γεννιέται σε ανύποπτο χρόνο και δεν γουστάρει περιορισμούς γιατί πνίγεται. Γιατί να τον πνίξουμε λοιπόν κι εμείς σε μία μέρα;

Β)ΓΡΙΝΙΑ, ΓΚΡΙΝΙΑ, ΓΚΡΙΝΙΑ
Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από μια γυναίκα που περιμένει και δεν εννοώ στο ραντεβού ,εννοώ όταν προσδοκεί την τέλεια ερωτική μέρα. Σκέψου μια μέρα ασταμάτητης προετοιμασίας και ταλαιπωρίας με αποτριχώσεις, κομμωτήριο , βάψιμο νυχιών, να βρει τι να βάλλει, να μαγειρέψει κάτι αφροδισιακό(και δεν είναι εύκολο πιστέψτε με) για να εξασφαλίσει τις εξαιρετικές επιδόσεις του πολλά υποσχόμενου εραστή, άγχος να τα προλάβει όλα, να τα οργανώσει και να τα καταστρώσει και στο τέλος της ημέρας έρχεται ο Θανάσης, ο Γρηγόρης, ο Σταμάτης με άδεια τα χέρια, η κούραση και η βαρεμάρα ζωγραφισμένη στο πρόσωπο και με μνήμη χρυσόψαρου. Δεν το συζητώ χάλια μαύρα. Προσωπικά δεν θα ήθελα να βρεθώ σε κανενός τη θέση.

Γ) ΚΛΑΨ' ΤΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΕ
Και αυτή η μανία που θα πρέπει να δείχνεις ερωτευμένος εκείνη τη μέρα; Να έχεις τύπου χαζό χαμόγελο και αφηρημάδα στο βλέμμα, τύπου δήθεν ερωτοχτυπημένου. Να ανταλλάσσεις τα χρόνια πολλά με κάθε ένα τυχόντα για την ξεχωριστή πλην όλα τα άλλα φυσιολογική μέρα (δεν θυμάμαι κανένας εργοδότης να καθιέρωσε μαζική άδεια για να γιορτάσει το προσωπικό του τον έρωτα). Κι αν πάλι δεν είσαι ερωτευμένος εκείνη τη μέρα μπαίνεις αυτόματα σε ένα mood κατάθλιψης να το πω; Να κόψω τις φλέβες μου τώρα να το πω; Να ανοίξω ένα λάκκο και να μπω μέσα να το πω, που δεν έχω έστω έναν περιστασιακό να περάσω αυτή τη ριμαδιασμένη μέρα να πάει στο καλό; Με υπέρμετρη υπερβολή, κάπως έτσι σκέφτεσαι ότι νιώθεις μια τέτοια μέρα…μόνος και μόνος ανάμεσα στον έρωτα που εξαπλώνεται απειλητικά για να σβήσει την επομένη και πάλι στη ρουτίνα και την καθημερινότητα.

Όχι αν πιστεύετε ότι διαβάζεται μια επικριτική άποψη για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου κάνετε λάθος! Δεν είναι κακό να γιορτάσεις αυτή την κατά τα άλλα υπέροχη ημέρα αλλά αν νομίζεις ότι τότε γιορτάζεις τον έρωτα μάλλον τελικά δεν ξέρεις τι είναι έρωτας, για να τον εγκλωβίσεις τόσο αβίαστα, εγωκεντρικά και εγκληματικά! Ο έρωτας είναι μια γιορτή που δεν έχει να κάνει με το που, το πότε, το γιατί και το πώς. Είναι σαν τα πουλιά που σήμερα θα είναι εδώ , αύριο εκεί, μεθαύριο παραπέρα, που δεν τα νοιάζουν οι χνουδωτές καρδούλες και τα ακριβά κοσμήματα αλλά αρκούνται σε ένα τρυφερό τιτίβισμα ένα φτερούγισμα και μια βόλτα πάνω από τον μενεξεδί ουρανό.

Αν γιορτάζεις αυτόν τον Έρωτα, τότε μέσα από όλη μου την καρδιά:



Happy Valentine’s Day

Eva Papoutsi





Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

ΕΝΑ + ΕΝΑ=ΤΡΙΑ

Ποτέ δεν ήμουν καλή στα μαθηματικά αλλά όχι τόσο σκράπας ώστε να πιστέψω στη θεωρία ότι 1+1=3. Βεβαίως και δεν είναι έτσι αλλά ας μην ξεχνάμε ότι δίπλα στους κανόνες υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αυτές που είναι πάντα γραμμένες με ψιλά γράμματα τα οποία ίσα ίσα   διακρίνεις ή συνήθως τα παραβλέπεις.
Επίσης ποτέ δεν συμπαθούσα τους μονούς αριθμούς (εκτός από το 7) και ιδιαίτερα το 3. Πίστευα ότι ήταν ένας πονηρός αριθμός, διαβολικός θα έλεγα. Κρύβει την απόλυτη αρμονία και ταυτόχρονα συμβολίζει το πλήθος και την πολυπλοκότητα. Και αυτά δεν τα βγάζω από το μυαλό μου. Πριν από μένα τα είπαν πολλοί άλλοι (βλ. Πυθαγόρας) που τα θεώρησαν φιλοσοφίες.
Και να που τώρα μετά από χιλιάδες χρόνια αναρωτιέμαι αν 1 και 1  κάνει 3. Τελικά, όλοι αυτοί οι σοφοί άνθρωποι ίσως δεν είχαν άδικο.
Από την άλλη πάλι κάποιο γνωστό άσμα ομολογεί πως «δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται στα τρία» ή μήπως υπάρχει; Ιδού το ερώτημα;
Συζητώντας, παρατηρώντας και διαβάζοντας δεν μπορώ να πω πως κατέληξα σε κάποιο συμπέρασμα… τουλάχιστον δεν κατάφερα να βγάλω μόνο ένα και μοναδικό συμπέρασμα…ήταν αδύνατο να τα βγάλω πέρα με αυτόν τον αριθμό 3.
Συγκέντρωσα όμως, γνώμες και ιστορίες και κάπως έτσι κατέληξα στα εξής παρακάτω:
 Οι μικρές αμαρτίες (με τον όρο αμαρτία δεν αναφέρομαι σε εκείνο το θρησκευτικό όρο που μου γυρίζει το μυαλό) συνήθως συμβαίνουν όταν λέμε ότι εμείς ποτέ δεν θα τις κάνουμε και τελικά βρισκόμαστε έρμαια τους.
Παραδέχομαι ότι όλα μπορούν να συμβούν. Το θέμα είναι τι δέχεσαι να συμβεί , τι αντέχεις να συμβαίνει και τι περιμένεις να συμβεί. Η αγάπη δεν χωρίζεται στα τρία, αυτό είναι σίγουρο αλλά η ευτυχία; Είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Η αγάπη είναι κάτι που μένει, η ευτυχία κάτι που διατηρείται και τελειώνει γρήγορα. Και κάπως έτσι προκύπτουν οι περίεργες σχέσεις με τα τρία πρόσωπα που διαχωρίζονται από την αγάπη και την ευτυχία.
Κάποιες φορές αυτό λειτουργεί. Η απιστία μπορεί να είναι και το τονωτικό μιας σχέσης, αρκεί να αποτελεί μυστικό. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν αποδέχομαι την απιστία, προς θεού είμαι φαν της μονογαμίας. Όμως, επειδή τίποτα δεν είναι τέλειο, αν και πολύ θα θέλαμε να υπάρχει το τέλειο, αλλά όπως λέει κι ένας φίλος μου πρίγκιπες και άσπρα άλογα δεν υπάρχουν παρά μόνο στα παραμύθια, υπάρχουν και σχέσεις που θεωρητικά φαίνονται υπέροχες αλλά για να λειτουργήσουν πρακτικά υπάρχει ένα τρίτο πρόσωπο.  Πως λειτουργεί αυτό; Αυτή η καθόλου υγιής σχέση καταρχήν στηρίζεται στα θεμέλια της συνήθειας και της αγάπης και αναζητά το πάθος της κάπου αλλού. Και εδώ ταιριάζει η παροιμία «έτσι έχουμε και την πίτα ολάκαιρη και το σκύλο χορτάτο». Με υποσχέσεις και ψέματα όλα τα καταφέρνεις.
Κάπως έτσι θα εντρυφήσουμε σε αυτές της σχέσεις τριαδικής μορφής. Ξεκινώντας από τους συντελεστές διακρίνουμε το λύκο, το πρόβατο Α και το πρόβατο Β. Αυτά τα τρία δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να συμβιώσουν αλλά αν ο λύκος θέλει ένα πλούσιο γεύμα θα ταΐζει υπομονετικά και τα δύο πρόβατα για να καταφέρει να έχει ένα χορταστικό μεσημεριανό!
Αν είσαι στη θέση του λύκου μάλλον θα πρέπει να φυλάς το μαντρί σου  ή τα μαντριά σου. Μια κατσαρόλα στο κεφάλι είναι πάντα μια καλή προστασία αν και όχι αρκετή για να διατηρήσεις την σωματική σου ακεραιότητα. Μια πρόχειρη δικαιολογία είναι πάντα μια καλή λύση για να σώσεις καταστάσεις. Οι υποσχέσεις είναι must όπως επίσης φρόντισε το φεγγάρι και τα άστρα να τα χαρίζεις απλόχερα και χωρίς τσιγκουνιές και στα δύο στρατόπεδα (…πρόσεχε) εξίσου!
Αν ανήκεις στην κατηγορία πρόβατο Β διαλογής υπάρχουν δύο περιπτώσεις να ζεις στην άγνοια της επιλογής σου ή να γνωρίζεις το απαγορευμένο του πεδίου που μόλις εισήλθες.
Και αν ξέρεις την αλήθεια; Τότε εσύ το διάλεξες. Ή παίζεις το παιχνίδι ή αποχωρείς. Στην περίπτωση Α α) δεν πρέπει να έχεις προσδοκίες, το πιο πιθανό είναι να απογοητευτείς, γιατί κανείς δε ρισκάρει το ασφαλές για τον παροδικό ενθουσιασμό β) δεν κοιτάς το μέλλον γιατί δεν υπάρχει μέλλον…εκτός πια αν αποτελέσεις την εξαίρεση των περιπτώσεων, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο γ)αποδέχεσαι κάθε συνέπεια από χαρακτηρισμούς έως και φθηνές δικαιολογίες (αυτό σίγουρα).
Στην περίπτωση Β μάλλον κερδίζεις την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό σου και χάνεις την ευκαιρία μιας περιπέτειας και ενός ένοχου παρελθόντος. Τότε και επίσημα μπορείς να χαρακτηριστείς το καλό παιδί.   
Τέλος αν είσαι στη θέση πρόβατο, που βρίσκεται στο μαντρί Α τότε μακάρι να μην το μάθεις ποτέ. Αν πάλι πέσει στην αντίληψη σου, απλά σκέψου τι στάση θα πάρεις… α)θα το παίξεις η/ο πολιτισμένη/ος  απατημένη/ος  που συγχωρεί μια ατασθαλία του/της συντρόφου, β)θα εύχεσαι να  βρουν μέρος να κρυφτούν ή γ) μήπως θα γίνεις λούης χωρίς να αφήσεις στοιχεία και αιτίες για την εξαφάνιση σου(αυτά τα αφήνεις στη Νικολούλη) παρά μόνο ένα χαρτάκι που γράφει «φεύγω»; Σκέψου και πράξε ανάλογα…και τα τρία είναι άκρως κινηματογραφικά αν και το πρώτο λίγο ανιαρό. Μάλλον κάποιος σκηνοθέτης δεν θα το διάλεγε για την ταινία του (βέβαια στο “unfaithfulo Richard Gere συγχώρεσε μεν την γυναίκα του, σκότωσε δε τον εραστή της).
Κάπως έτσι επιβεβαιώνεται η θεωρία ότι μπορεί 1+1=3, όχι πάντα για να μην γενικεύουμε τις εξαιρέσεις. Εγώ πάντως προτιμώ να μην πάρω θέση αλλά αν σας τύχει τι να πω…γερό στομάχι σε όποια θέση και να βρίσκεστε.
Υ.Γ. Ελπίζω το άρθρο αυτό να μην το διαβάσει κάποιος μαθηματικός μου από τα σχολικά χρόνια…αν το διαβάσει τι να πώ  « Κύριε καθηγητά ευχαριστώ για τις προσπάθειες που κάνατε να μου μάθετε μαθηματικά, μάλλον απέτυχαν αλλά για να μην τρομάξετε 1+1=2 ή και 3 εξαρτάται αν πρόκειται για τον κανόνα ή την εξαίρεση»
ΕΥΑ ΠΑΠΟΥΤΣΗ